Daar verjaar Groot Giel toe op 30 Junie, 'n paar weke na my verjaardag.
No biggie né. Maar selfs met dit hierdie verjaardag van hom is hy steeds nog nie eers op die volgende mylpaal wat NET SESTIG is nie. Hoe op die liewe aarde is my man so jonk weg? En hierdie jaar sou ons 30 jaar getroud gewees het. Ek is nou so oud soos hy was toe hy gegaan het. Dit voel net nie reg nie.
So die aanloop was nogal seer-erig. Die 30e herdenking het my effe depro by die orkesoefening gehad. Pêrels. Want oorlat. Want hy is dood in die jaar van ons 25e wat 'n groot genoeg storie is om 'n ding te hê. Silwer. En hy het moeite gedoen. Ek het nie vir hom enigiets gekry nie - want ons het baklei sien. En dinge was nie wonderlik nie. Nie baie mense weet nie. En dit was GROOT gif. En toe gaan hy dood. En ek sit met elke gevoel op die planeet, want ek was (en is) wragtig lief vir die man.
En toe verjaar ek. En ek is en voel gesond, al is ek so rond soos 'n balie en grys en onfiks en alles. Ek was sommer moerig. Wat besiel die man om op 52 te dooi? Mens voel nog fine!
En toe verjaar hy. En die aanloop na dit was 'n gedroom soos jy nie kan dink nie. Waar hy die hoofrol speel. Nag na nag. Nie dat ek vreeslik baie slaap kon inkry nie, want ek het nog ander drama ook. En die stres RY my. Maar ek grens te lekker oor die man ook nog.
En ek kon nie met sy ma oor al hierdie praat nie, maar sy sus darem so bietjie. En sy het hom ook baie verlang. En 'n ou ietsie bymekaar gesit as herdenking aan hom. En dit was net reg.
Ek hoop jy het lekker verjaar my man. Ek mis jou so verdomp baie.
No comments:
Post a Comment